عکس ماندگار آقا ضیاء در آتلیه عزرائیل! عبدالصمد ابراهيمي

عبدالصمدابراهیمی

شب بخیر.عقربه ها روی اعداد سرگردان پرسه می زنند،زمان ،ثانیه های زیادی را به قتل رسانده ا ست و هنوز ادامه دارد.ابتدا سیگارم را روشن می کنم،زیر سیگاری که دم دستم باشدجای نگرانی نیست.من زمانهای زیادی می سوزم بی آنکه خاکسترم را تکانده باشند.به هر حال لب ها به رقص خنده می شوند مسخره،دست تکان می دهی دستت که تکانده می شود،گوشه قبرستان  زنگ می خورد:الو بفرمایید،نه!مرده شور نه!خط روی خط می افتدخاکستر سیگارم را می تکانم تا دود سیگارم را بیرون بدهم تف می اندازم به این ساعت که لخت دروغ می گوید.تاریخ ادم های زیادی را قورت می دهد.همچنانکه مادرم طلابا سیاهی چشمانت برابر نیست،تاریخ ،سرطان معده  گرفته است ،شاید آدم ها لقمه خوبی نبوده اند.اوقات، گوارشش تلخ شده است.سیگار لای انگشتانم را می سوزاند،حتما خاکسترش با ثانیه ای به قتل رسیده است،خیابا ن ها خلوت مردن است وصفحه حوادث خالی.شب همگی بخیر!

به همین سادگی می شود مرد. ساده مردن درس امروز ما بود.دوربینش را دراز به دراز خواباند وصدای نفس های شاتر که از تب وتاب افتاد،ضیاء تمام قد ایستاد تا عکسی به یادگار با عزرائیل بگیرد. عکسی جاودانه در آتلیه آقای مرگ!عکسش جاودانه شد.کجا؟لابلای دقایق دویدن توپ، درون همان ورزشگاهی که بارها ویترین عکس هایش را از آنجا کامل کرده بود.او ایستاده مرد مثل یک درخت.خداحافظ آقا ضیاء،نیستی خوش به حالت!یک خبرگزاری خبر داده امروز در همان بازی که تو را از ما گرفت یک آقای مسئول با خبرنگاران بدرفتاری کرده است. خوش به حالت!کسی دیگر با تو وآن چشمانی که 90دقیقه توپ را دنبال می کرد بدرفتاری نمی کند. به تو حسودی ام می شود آقای جمالی!