یکی این یکشنبه را خط بزند / عبدالصمد ابراهيمي

بر درخت زنده بی برگی چه غم        وای بر احوال برگ بی درخت

میان خروارها غم وزیرکوله باری ازآوار غصه ها چه می توان نوشت که آتش  نشان آتشفشان دل گر گرفته ات باشد؟از آن پنجشنبه تا همین یکشنبه ماتم زده غرق در مثنوی های کبود سالی گذشت.علی زعفری خبررا داد وسعی کرد آرام باشد اما نمی توانست.پی درپی تماس هایش قطع می شد. ازبیمارستان به او زنگ می زدند تا تماس آخری. گفت فلانی،پشت خطی دارم وزنگ می زنم ولی نزد.صدایش اما درون گوشم زنگ زد.مسعود استیلی چشم هایش را بست تا همسر ودو فرزندش آخرین تصویر اورا در همان عصر تلخ پنجشنبه به یادآورند.یک بدرود تلخ دیگر یک رفتن بی بازگشت ویک سفر ابدی دیگر. روزگار چه بازیهایی دارد.نمی دانم برای  حمید چه بنویسم.نمی دانم هایم زمانی شعله ور می شوند که به یاد مادرشان می افتم.کاش  یکی از نوتقویم سال 90 را می نوشت.کاش این یکشنبه را ازتقویم ها خط می زدند. کاش سال 90 دقیقه 90 عمرمسعود نبود.حالا حمید پای فوران فواره خاطره ها ،با مسعودش خداحافظی می کند.اوهم رفت سینه خاک. خدا این سال را ختم به خیر کند.سالی که بهارش بوی تاروکمونچه های خاموش شاملو را زیرمرده های کوچه به کوچه می دهد.حمید عزیز!صبورباش.زندگی شاید همین باشد.شریک غمت هستم.