خداحافظی جواد خیابانی از صداوسیما

صدای جواد خیابانی برای چند نسل از فوتبال‌دوستان ایرانی با خاطرات مهمی از تیم ملی، جام جهانی، لیگ فوتبال ایران و مسابقات بزرگ بین‌المللی گره خورده است. او از چهره‌هایی است که نامش با قاب تلویزیون، گزارش‌های فوتبالی و برنامه‌های ورزشی صداوسیما عجین شده و حالا پس از بازنشستگی رسمی از سازمان، فصل تازه‌ای از فعالیت رسانه‌ای خود را آغاز کرده است.

خیابانی که سال ۱۳۶۹ وارد سازمان صداوسیما شد و سال‌ها در شبکه سه و شبکه ورزش به عنوان گزارشگر و مجری فعالیت کرد، در آغاز برنامه  ورزش سه برای جام جهانی ۲۰۲۶ با نام برجام، از پایان همکاری رسمی خود با صداوسیما خبر داد. این لحظه برای او به‌شدت احساسی بود؛ تا جایی که در بخشی از صحبت‌هایش بغض کرد و برای جلوگیری از گریه، چند بار سعی کرد خود را کنترل کند.

او در ابتدای صحبت‌هایش خطاب به مخاطبان گفت: «سلام می‌کنم به همه شما عزیزانی که از طریق ورزش سه، سایت کاملاً شناخته‌شده، پربیننده و پربازدید ورزش سه، برنامه  برجام، جام جهانی ۲۰۲۶ را نگاه می‌کنید. انگار قلبم دارد از تنم جدا می‌شود. انگار پایم روی زمین نیست. انگار در وجودم زلزله‌ای به پا شده و ولوله‌ای در درونم افتاده است.»

خیابانی سپس با مرور سال‌های طولانی فعالیت خود در تلویزیون ادامه داد: «۹ جام جهانی، که حالا دهمین آن است، در طی زندگی 63 ساله خودم اجرا کردم. از جام جهانی ۱۹۷۰، دقیقاً همه اتفاقات جام‌های جهانی، جام ملت‌های اروپا، جام ملت‌های آسیا، مسابقات ورزشی، لیگ قهرمانان اروپا، آن زمان جام قهرمانی باشگاه‌های اروپا، لیگ فوتبال، جام تخت جمشید و جام حذفی، همه از مقابل چشمم می‌گذرد.»

این مجری و گزارشگر باسابقه در ادامه با اشاره به اینکه برای نخستین‌بار خارج از سازمان صداوسیما برنامه اجرا می‌کند، گفت: «اما همه این اتفاقاتی که از سال ۱۳۶۹ که وارد سازمان شدم تا امروز، یک روز مانده به جام جهانی ۲۰۲۶ افتاده، حالا به جایی رسیده که برای اولین‌بار خارج از سازمان برنامه‌ای را اجرا می‌کنم. تمام خاطرات و تمام آنچه در این ۳۵، ۳۶ سال داشتم، از آنجایی که بازنشسته شدم و دیگر در سازمان صداوسیما کار نمی‌کنم، برایم زنده شده است. من از اول خرداد ۱۴۰۵ رسماً بازنشسته سازمان صداوسیما هستم، اما از امروز مجری برنامه برجام از سایت ورزش سه هستم.»

خیابانی در این بخش از صحبت‌هایش برای لحظاتی بغض کرد و با مکثی کوتاه گفت: «باور کنید خیلی دارم خودم را کنترل می‌کنم، چون می‌دانم که همه‌تان می‌خواهید بگویید خیابانی اشکش توی مشکش است؛ نه، دیگر سعی می‌کنم محکم‌تر بایستم و محکم‌تر اینجا بنشینم و بگویم با افتخار این برنامه را شروع می‌کنم؛ همان‌طور که تمام ۳۵ سال گذشته را با افتخار در سازمان صداوسیما اجرا کردم.»

او با قدردانی از همکاران سابق خود در صداوسیما تأکید کرد: «دوستان بسیار زیادی دارم که همچنان دوستان من هستند، همچنان همه‌شان را دوست دارم، همچنان به همه‌شان احترام می‌گذارم و مطمئن باشند این دوستان و عزیزان من، جز خاطرات خوب‌شان هیچ چیز در ذهنم نمی‌ماند. حالا برنامه جدیدی را در زندگی‌ام آغاز می‌کنم و سعی می‌کنم همان‌طور که قبلاً صادقانه با شما حرف زدم، اینجا هم صادقانه با شما صحبت کنم.»

خیابانی در ادامه صحبت‌هایش به علاقه خود به ایران اشاره کرد و گفت: «سعی کردم اولاً وطنم برایم اهمیت داشته باشد؛ تنم نه، وطنم. مام وطن، ایرانم، سربلندی سرزمینم، پرچمم و سرودم اول برایم اهمیت داشته باشد و بعد سازمانی که در آن کار می‌کردم. من همیشه به سازمانم وفادار بودم، همیشه در طی ۳۵ سال کار… (خیابانی در این لحظه که بغض گلویش را گرفته بود، سرش را پایین انداخت و پس از چند ثانیه ادامه داد و گفت:) در سازمان صداوسیما به کارم وفادار بودم و حداقل این است که در دلم می‌توانم بگویم به کار خودم خیانت نکردم.»

او سپس خطاب به مخاطبان ورزش سه گفت: «اینجا هم قول می‌دهم، رو به دوربین و به مخاطب عزیزم در سایت ورزش سه، که به کارم خیانت نمی‌کنم. تا جایی که بلدم، اشتباه هم زیاد کرده‌ام؛ بارها و بارها اشتباه کرده‌ام. مرا بخشیدید، باز هم مرا عفو کنید. باز هم اشتباه خواهم کرد؛ مگر می‌شود انسان زندگی کند و اشتباه نکند؟ باز هم اشتباه خواهم کرد، مرا ببخشید. سعی خواهم کرد که این اشتباهات کمتر و کمتر شود. شاید دلیلش تجربه باشد.»

خیابانی در بخش دیگری از صحبت‌های خود به خاطراتش از شبکه سه و شبکه ورزش پرداخت و گفت: «نسبت به سال ۱۳۶۹ و نسبت به سال ۱۳۷۳ که شبکه سه تأسیس شد، من قبل از تأسیس این شبکه در سازمان بودم و بعد از تأسیسش، شبکه سه خانه من شد. شبکه ورزش هم خانه من بود و همیشه این احساس را نسبت به آن داشتم. در این خانه چقدر همسایه داشتم، چقدر هم‌خانه داشتم؛ میلیون‌ها ایرانی آن طرف دوربین می‌نشستند و برنامه‌های من را نگاه می‌کردند و من همیشه به آنها احترام گذاشتم.»